Zjiveli!
De rakia is bijna op, de laatste fles die gaat eraan.
De rakia is op, de scherven spatten in het rond:
zjiveli, de rakia is op, gedaan, fini,
mijn kop loopt over van melancholie
wanneer ik huiswaarts keer.
De stroom zoemt als muggen door de draden,
van paal tot paal
en zwermt om mij heen terwijl ik door de straten stap.
Het flauwe licht van uitgebluste lampen
ontneemt de muggen iedere zin om
bij het kruispunt af te slaan en mij
een zwoele avond na te geven.
De Roma, nee die aarz’len niet, ze nemen met hun bolle wangen
het ritme van de muggen aan en blazen tot de lucht kleurt van het koper
en zinderend de elektriciteit de kabels smelt en alle klanken verwaaien in het donker.
Één snelle kus, dat is het laatste wat ik hoor vannacht.
Peter Vanhoutte