Ik ben vergeten waar ik ben,
verdwaald in’t midden van de stad.
De wind vermaalt de stemmen om mij heen
en lost de woorden op in lucht.
De stad vermaakt luidruchtig mijn gedachten,
ze kraamt de vreemdste onzin uit.
En als de wind een keer gaat liggen
hoor ik alleen mijn stappen in de straat.
Ik ben vergeten wie ik ben,
Besta ik wel, besta ik niet,
heb ik een naam, ben ik het wel?
Ik zoek een taal die mij verstaat,
de woorden en hun zin verdraagt,
vertaalt in wat ik kan bevatten.
Ik heb een GPS gekocht
Om nooit meer te vergeten.
Ik ben gedegradeerd tot punt,
en zweef voortaan als satelliet
de aarde rond, waar niet ik zelf,
maar trigonometrie de dienst uitmaakt.
Peter Vanhoutte
