Aanmelden
Donderdag, 8. Juli 2010 - 21:05 Uur
Het verdomhoekje (II)
Natuurlijk diende Koning Vos geen seconde na te denken over zijn volgende stap. Een briljant schaker als hij was, draaide hij voor dit soort beslissingen zijn hand niet om. Een schaakmat forceren tegen een tegenstander die wellicht van dammen hield, maar nog nooit een schaakbord van dichtbij had gezien, daar was geen kunst aan. Hij had echter geleerd dat je zelfs overhaaste beslissingen best niet te snel bekend maakt. Een besluit in beraad houden, laat steeds een indruk van gedegenheid achter bij het grote publiek. De koning informeerde via zijn persdienst de media dat hij hen zijn besluit binnen de 24 uur zou meedelen. Toen die tijd ongeveer verlopen was, informeerde hij de media dat de beslissing met 48 uur werd uitgesteld. Toen die tijd haast verstreken was, liet hij weten andermaal een verlenging nodig te hebben om zijn beslissing te formaliseren - lees om de instemming van het hof, met name van zijn echtgenote te bedingen. Eindelijk brak de dag van de waarheid aan. De Koning deelde de verzamelde media mee dat Beer Bart benoemd zou worden tot informateur. Zoals gewoonlijk was dit een ererondje voor de winnaar. Je hoefde er niks speciaals voor te doen, gewoon wat afspraakjes regelen en alle tenoren in het land ontmoeten, gelukwensen en cadeautjes voor de overwinning in ontvangst nemen, dat volstond. Zo ook Beer Bart. Hij nam meteen zijn intrek in het paleis van de Kamervoorzitter - al vervloekte hij achteraf die beslissing omdat daar iedere dag veel te veel trappen klimmen bij kwam kijken - de lift was immers wat klein uitgevallen voor zijn omvang. En hij begon te ontvangen: voorzitters van politieke partijen, van de werkgevers en werknemers, van allerlei illustere en soms ook duistere belangenorganisaties, kwestie van iedereen die ook maar bij machte zou kunnen zijn om gelukwensen voor de verkiezingen over te brengen, aan bod te laten komen. Na drie weken werd het stil aan zijn deur en besloot hij het pand te verlaten - langs de voordeur, terwijl een verhuiswagen hetzelfde deed met alle cadeaus, maar dan aan de achterzijde. Met een dun mapje op de schoot, getiteld 'ook Romeinse keizers sterven vroeg' trok hij opnieuw naar de koning om hem over het succes van zijn informateurschap te briefen. Wat er juist besproken werd, blijft een goed bewaard geheim. Feit is dat zelfs Koning Vos, diplomatiek als hij was aangelegd, moeite had om zijn afkeer voor de gewezen informateur te verbergen. Afgemeten deelde hij mee dat de informateur zijn taak had volbracht en dat hij opnieuw zou nadenken over de volgende zet. 'Roqueren', dacht hij, 'het is tijd om te roqueren!' Na deze geniale inval sloeg hij de deur met een klap achter zich dicht. (wordt vervolgd)
top
Woensdag, 7. Juli 2010 - 18:23 Uur
Het verdomhoekje (I)
De koning, niemand wist nog hoe hij heette. Sommigen beweerden dat zijn echte naam Albert was, maar een echt bewijs daarvoor, bijvoorbeeld onder de vorm van een handgeschreven geboorteakte op op perkament zoals gebruikelijk is voor lieden van koninklijke bloede of een rapportje uit het eerste leerjaar, met bovenaan een kroontje in reliëf gedrukt en onderaan in vette rode letters: 'Nederlands kan véél beter!' werd nooit tevoorschijn getoverd. De meeste mensen noemden hem Koning Vos, op café kortweg 'Vos'. Die naam had hij niet geërfd van zijn voorouders aan vaders- of moederskant; fervente jagers als ze daar waren hadden ze allemaal een afkeer van vossen, beducht als ze waren voor concurrentie. Zo ook Koning Vos. Eén zaak is zeker: hij had zijn naam eerlijk verdiend. Op een dag besloot de Regering in het land waar Vos koning was dat het genoeg was: "laten we nu eindelijk eens komaf maken met de koning", zo besloten ze. Ze dienden het ontslag in van de regering en organiseerden verkiezingen. Natuurlijk konden ze perfect de uitslag voorspellen. Beer Bart, net bekomen van zijn winterslaap met behulp van het frietkot om de hoek, waar ze niet alleen flinke reuzehamburgers bakten waarvan de geur de hele buurt doortrok, maar bovendien vette frieten serveerden met een dikke laag honing er bovenop als vervanger van ongezonde mayonnaise, had zich voorgenomen deze keer deel te nemen aan de verkiezingen. Hij straalde zelfvertrouwen uit en wist dat hij mateloos populair was: beren hebben nu eenmaal een hoge aaibaarheidsfactor en het frietkot, daarin herkende het hele land zich. Meer nog dan de koning, chocolade en bier staat een flinke zak friet symbool voor het land. Geen Belg die geen frieten lust. Beer Bart won de verkiezingen dan ook op zijn berenpootjes. Op een enkele journalist na voor wie geen water te brak was om te doorzwemmen en zich meteen bij hem te voegen als zijn trouwe schaduw, had niemand oog voor de verborgen kant van Beer Bart. Hij sleurde een verschrikkelijk geheim met zich mee. Anders dan de beren op tv kon hij heel gewelddadig zijn. Het was voldoende om zijn poot hoog op te heffen en de nagels ver uit te steken om iedereen in zijn naaste omgeving te doen sidderen van angst. Zodra bekend werd dat Beer Bart de verkiezingen gewonnen had, belde Koning Vos - het hoeft geen twijfel dat hij enigszins in paniek was - zijn zoon de dierenliefhebber. Met hem overlegde hij lang de verschillende opties om Beer Bart op afstand te houden. Dioxines toevoegen aan de olie van het frietkot om de hoek werd meteen afgeschreven. Dit zou niet enkel de economie zware schade berokkenen, maar was ook een afgezaagde truuk, waardoor in het verleden wel partijen verkiezingen hadden verloren en gewonnen, maar dat was allemaal passé. Het voorstel om Beer Bart een pot zoete honing met een flinke dosis pesticiden cadeau te geven, leek dan weer een brug te ver, omdat niemand wist in hoeverre de vetlagen van Beer Bart bescherming boden tegen verdelgingsmiddelen. Uiteindelijk koos Koning Vos voor de verstandigste, minst opvallend optie. Hij riep zijn bediende, beval hem Beer Bart aan te roepen en uit te nodigen voor een onderhoud, rechtte zijn das, zette zijn nieuwste bril op, trok zijn schoenen van Bikkembergs aan en schreedt aan de arm van de Koningin naar de hal, waar hij de wacht optrok. Het duurde niet lang voor hij een vreemd geronk waarnam, een geluid dat hij op de oprit van het paleis niet eerder had gehoord. Hij rechtte zijn rug en wachtte geduldig tot de bode de voordeur had geopend. Daar stond hij dan, oog in oog met Beer Bart, die zich net met enige moeite uit zijn overmaatse familievehikel wist te hijsen. Het was met enige fierheid dat Beer Bart amper een uur later aan de verzamelde pers wist te vertellen dat er een oplossing in de maak was en dat de koning hem te zijner tijd meedelen wat die oplossing juist inhield. (wordt vervolgd).
top
Dinsdag, 6. Juli 2010 - 20:08 Uur
Melodrama
Vandaag startte het nieuwe parlement zijn werkzaamheden. Naar aloude Belgische geplogenheid valideerde het eerst de uitslag van de verkiezingen en erkende zo opnieuw het eigen bestaansrecht. Van het belangenconflict dat daarbij om de hoek loert, ligt behalve de Raad van Europa niemand wakker. En de raad van Europa, dat is die mallotige organisatie die zich te pas en te onpas mengt in Belgische aangelegenheden die voor een buitenstaander té moeilijk zijn om te begrijpen - voor de goede verstaander: hou u daar verre van. Bovendien is de organisatie gevestigd in het vermaledijde Straatsburg, een
Franse stad die als enige ambitie heeft, als we de roddelpers mogen geloven, België zo snel mogelijk op de klippen te sturen en de wegvluchtende EU-bureaucraten én parlementairen een veilig onderkomen te bieden. Exit Brussel.
Dé hamvraag is uiteraard niet of de verkiezingen rechtsgeldig waren, wel wat dat parlement de komende tijd gaat uitvreten. De NVA heeft alvast beter te doen dan te werken: die organiseren eerst een zomeruniversiteit - lezen en schrijven in de drie landstalen - om de nieuw verkozen fractieleden helemaal bij de les te praten. De PS heeft alvast de kasten opgeruimd en alle oude wetsvoorstellen die daar lagen te beschimmelen opnieuw ingediend, kwestie van tenminste de indruk te geven dat er gewerkt wordt. De andere fracties - laten we wel wezen, die komen er eigenlijk niet meer aan te pas en ze beseffen dat ook terdege. Ondanks een prompte liefdesverklaring aan de politiek door het jongste Kamerlid in het bijzijn van ouderdomsdeken Decroo, ziet het er niet naar uit dat het parlement snel in actie kan treden. Warmlopen kan alvast geen kwaad, voor een match blijft het wachten tot de spelverdelers hun ploeg hebben samengesteld. Wie uitkijkt naar enig melodrama in de komende komkommertijd zal nog even op zijn honger blijven: de stilte in én buiten het parlement is namelijk oorverdovend.
top
Zaterdag, 12. Juni 2010 - 13:48 Uur
Rituelen
Morgen zondag en verkiezingen. Het doet deugd voor hen die niet kerkgangers onder ons zijn, zij die 's zondags niet aan de tv gekluisterd zijn voor de Zevende Dag, die niet als natuurgids op een ontiegelijk uur het ontwaken van de herten in het nabije natuurreservaat bestuderen, te weten dat er nog rituelen zijn. Verkiezingen beiden een uitgelezen kans om de (niet) uitgeslapen medemens te observeren en uw tijd even te consacreren met het beste dat onze democratie heeft voortgebracht: uw stem uitbrengen en dan geduldig afwachten om aan het eind van de dag uit te vinden hoe al die medebelgen er over denken.
Ook ik heb ze meegemaakt, in de jaren negentig, de opeenvolgende zwarte zondagen, de hoop die eind jaren plots een doorbraak mogelijk maakte in een resem moeilijke ethische dossiers, de verwording van paars en vervolgens van ieder die het aandurfde nog een regering te vormen.
Tot slot opnieuw verkiezingen. Blijkens de prognoses zit het niet goed: de wispelturige kiezer, zo voorspellen de polls, slaat morgen helemaal op hol. Ik vraag mij af hoe het zal voelen om over een week weer in België aan te komen. Zal het stof dan gevallen zijn en is alles weer als vanouds, met een nieuwe regering in de maak en mensen die druk hun zomervakantie plannen? Of word ik bij aankomst op de luchthaven staande gehouden door een allegaartje van politiemensen in uniformen met leeuwenkentekens, die mij doorsturen naar de opvang voor vluchtelingen: "sorry meneer, met dat paspoort van u komt u Vlaanderen niet in. België bestaat niet meer." Ik ben benieuwd wat mijn medebelgen er dit keer van bakken!
top
Dinsdag, 8. Juni 2010 - 19:10 Uur
Een oog op de verkiezingen vanuit Belgrado
Ja, ik hou een oogje op de verkiezingen die eraan komen. Het niveau van de debatten benadert stilaan dit van een doorsnee Balkanland: de liberalen verliezen straks de verkiezingen omdat ze teveel aan (goede) sex denken én dat ook in de praktijk brengen. Niks over De Wever, die staat als een god boven zelfs iedere gedachte aan sex. 's Ochtends besteed hij welgeteld een half uur aan het in vorm gieten van zijn kuif, die mij ergens aan herinnert. Op weg naar zijn eerste persconferentie van de dag werkt hij tussen de twitterberichtjes en telefoontjes van hardnekkige aanbidders door aan zijn lichaamstaal, het nec plus ultra dat hem regelrecht naar een verpletterende overwinning moet leiden. Zonder twijfel wordt het een pyrrhusoverwinning. De populist die het met de hulp van de Christendemocraten tot een geloofwaardig alternatief van de vermoeide democratie geschopt heeft wordt meteen na de verkiezingen gedumpt: in het verdomhoekje mag hij naast Leterme die dat eerder overkwam uithuilen. Moeten wij daarom treuren? Zeker niet. Er is wel reden te over tot droefheid bij het zien van de naïviteit waarnaar net geen meerderheid van de kiezer lijkt af te glijden. Ooit kende Vlaanderen schilders die grootmeesters waren in het weergeven van de talloze kleurschakeringen die het landschap rijk was. Vandaag is er enkel nog zwart en een verschoten wit. Geen plaats voor nuance, geen ruimte voor debat. Oneliners die als de kogels van een P90 dood en vernieling aanrichten, niets en niemand ontzien. Dit soort samenleving lijdt tot generaties ingegroeide haat en nijd tegen ieder die anders is en ieder die anders denkt. Tolerantie en bedachtzaamheid worden afgeschreven. Deze politieke klimaatopwarming leidt tot een onleefbare gewelddadige samenleving en het einde van de droom die mijn generatiegenoten ooit koesterden: het bouwen van een betere wereld waar gezond verstand en compromissen leiden tot een leefbare, solidaire samenleving.
top
Oudere bijdragen
Aanmelden
Reageer hier: